Tomasz Narkun to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich zawodników MMA w historii — człowiek, który przez siedem lat niepodzielnie rządził kategorią półciężką w Europie. Urodzony 3 grudnia 1989 roku w Stargardzie Szczecińskim, związany ze Szczecinem i tamtejszym środowiskiem sportów walki, zbudował karierę opartą na żelaznym parterze i skutecznych poddaniach. Pseudonim „Żyrafa” pasuje do niego bardziej niż mogłoby się wydawać — mierzy 191 cm wzrostu i dysponuje zasięgiem ramion wynoszącym 195 cm, co od zawsze było jego fizyczną przewagą w klatce. Aktualny rekord zawodowy to 21 zwycięstw i 6 porażek.
Początki: od podwórka do maty BJJ
Wszystko zaczęło się od filmów poświęconych sztukom walki — to właśnie wtedy młody Tomek złapał bakcyla i na poważnie zainteresował się tematem. Ostatecznie trafił na matę brazylijskiego jiu-jitsu w Stargardzie Szczecińskim i mata ta okazała się dla niego prawdziwą sportową miłością. Tomek szybko zaczął startować w zawodach, dołączał do swojego arsenału techniki bokserskie i zapaśnicze, co doprowadziło go do turniejów amatorskiego MMA.
Na poziomie amatorskim stoczył blisko czterdzieści walk, wywalczył tytuł mistrza Europy i Polski, a podczas jednych zawodów zdobył również bilet na galę KSW, która odbywała się na Torwarze. Fundament był więc solidny, zanim jeszcze ktokolwiek usłyszał o nim w kontekście zawodowego MMA.
Grappling i czarny pas — baza, na której zbudował wszystko
Sporty walki Narkun rozpoczął od grapplingu, gdzie świętował duże sukcesy, zdobywając mistrzowskie medale na krajowych i europejskich turniejach. Posiada czarny pas brazylijskiego jiu-jitsu. To nie jest tylko ozdoba na ścianie — wyniki w zawodach grapplingowych mówią same za siebie.
Osiągnięcia grapplingowe Tomasza Narkuna:
- 2009 – Mistrzostwo Polski ADCC w submission fightingu, kat. 88 kg
- 2011 – Mistrzostwo Polski ADCC w submission fightingu, kat. 98,9 kg
- 2012 – X Puchar Polski BJJ, kat. 100 kg – 1. miejsce
- 2012 – Mistrzostwo Europy ADCC, kat. –99 kg
- 2021 – XVII Mistrzostwa Polski BJJ – 1. miejsce
Jako grappler startował także w prestiżowych zawodach ADCC Championships w 2013 roku, co potwierdza jego wysokie umiejętności w walce na macie. Fundamenty zbudowane w grapplingu stały się później jego największym atutem w MMA.
Zawodowy debiut i lata w M-1 Global
Tomasz Narkun w MMA zadebiutował 15 listopada 2009 na niemieckiej gali Fight Club Berlin, pokonując Słowaka Daniela Biskupica. Już w marcu 2010 wziął udział w zachodnioeuropejskich eliminacjach M-1 Selection, które wygrał, pokonując w ciągu roku trzech rywali.
10 grudnia 2010 na finałowej gali M-1 Challenge 22 przegrał z Wiaczesławem Wasilewskim przez TKO w 2. rundzie o tytuł mistrzowski wagi półciężkiej. Swoją ostatnią walkę w M-1 zawodnik stoczył 5 marca 2011, po czym wycofał się ze startów w MMA na około dwa lata. Ten epizod pokazał, że droga na szczyt rzadko bywa prosta.
7 listopada 2013 zdobył pas mistrza duńskiej organizacji European MMA w wadze półciężkiej, poddając zawodnika gospodarzy Simona Carlsena. Do jego osiągnięć z tego okresu należy też Mistrzostwo Europy MMA w Holandii w 2009 roku.
Wejście do KSW i zdobycie pasa
Narkun w KSW zadebiutował w maju 2014 roku przy okazji gali KSW 27 w Gdańsku, pokonując przez poddanie w pierwszej rundzie Charlesa Andrade. W drugiej walce na KSW jednak przegrał — większościową decyzją sędziów pokonał go Goran Reljić.
Rewanż okazał się przełomowy. Narkun zrewanżował się Chorwatowi na gali KSW 32 w Londynie, rozbijając go ciosami w pierwszej rundzie i sięgając tym samym po pas KSW w wadze półciężkiej. Chorwat był wówczas mistrzem kategorii półciężkiej — Polak tym samym sięgnął po pas KSW. Rok: 2015. Początek siedmioletniej dominacji.
Siedem lat na tronie — obrony tytułu mistrza KSW
Seria zwycięstw po zdobyciu pasa
Od momentu zdobycia tytułu Narkun wszedł na imponującą falę zwycięstw — w kolejnych trzech obronach pasa wszystkie wygrane odniósł w pierwszych rundach, pokonując Cassio De Oliveirę, Rameau Thierry’ego Sokoudjou oraz Marcina Wójcika.
Starcie z Wójcikiem odbyło się podczas historycznej gali KSW 39: Colosseum na PGE Narodowym w Warszawie — pierwszym tak wielkim wydarzeniu MMA w Europie. Narkun był już wtedy jedną z największych gwiazd federacji i był bardzo ważnym punktem rozpiski wydarzenia.
Podwójne zwycięstwo z Mamedem Khalidovem
Rok 2018 przyniósł dwa pojedynki z legendarnym Mamedem Khalidovem. Pierwszy odbył się na gali KSW 42 w Łodzi — Narkun poddał swojego rywala w trzeciej rundzie. W rewanżu pod koniec roku w Gliwicach zwyciężył jednogłośną decyzją sędziów. Oba starcia toczyły się w umownym limicie zbliżonym do półciężkiej i w obu „Żyrafa” okazał się lepszy od ikony federacji.
To były prawdopodobnie najgłośniejsze walki w całej karierze Narkuna. Khalidov to symbol KSW — pokonać go dwukrotnie znaczyło tyle, co potwierdzić status absolutnej elity polskiego MMA.
Rekord Tomasza Narkuna jako mistrza KSW (2015–2022): 7 lat panowania, 5 udanych obron tytułu, wygrane m.in. z Goranem Reljiciem, Cassio De Oliveirą, Marcinem Wójcikiem, Mamedem Khalidovem (x2), Ivanem Erslanem i Przemysławem Mysialą.
Próby podboju wagi ciężkiej — Phil De Fries
W 2019 roku, będący na fali siedmiu zwycięstw Narkun, spróbował odebrać pas wagi ciężkiej Philowi De Friesowi. Brytyjczyk wygrał jednak pewną decyzją sędziów. Po powrocie do kategorii do 93 kilogramów Polak poddał Przemysława Mysialę i Ivana Erslana, wracając na zwycięską ścieżkę.
W 2021 roku Tomasz ponownie zmierzył się z De Friesem — tym razem przegrał przed czasem, nie detronizując wielkiego Brytyjczyka. Waga ciężka pozostała dla „Żyrafy” kategorią, która nie oddała mu swoich skarbów.
Koniec ery w KSW
W walce o pas na KSW 66 naprzeciw Narkuna stanął przechodzący z niższej kategorii wagowej Ibragim Chuzhigaev, który wypunktował dotychczasowego mistrza w stójce, skutecznie udaremniając jego próby przeniesienia walki do parteru. Był to koniec panowania trwającego od 2015 roku.
Ostatnią walką w KSW było starcie z Henrique da Silvą, gdzie w drugiej rundzie Narkun został znokautowany. Rozdział KSW zamknął się w październiku 2022 roku na gali KSW 75 w Nowym Sączu.
Po KSW — Seaside BattleS i nowy rozdział
Po rozstaniu z KSW Narkun wystąpił w federacji Seaside BattleS, gdzie szybko wrócił do wygrywania. Pokonał kolejno Antonio Zovaka przez TKO w 16 sekund, Jussiego Halonena poddaniem (duszenie trójkątem) w 30 sekund, a następnie Arkadiusza Jędraczkę przez TKO łokciami. Powrót do wygrywania, choć na mniejszej scenie, wyraźnie pokazał, że „Żyrafa” nie skończyła jeszcze walczyć.
Oktagon MMA — nowy rozdział kariery
Enea Arena w Szczecinie szykowała się na historyczną premierę — Oktagon MMA wchodził na polski rynek po raz pierwszy, a jednym z zawodników wchodzących do żółto-czarnej klatki był Tomasz Narkun, jedna z największych ikon polskiego MMA. Gala OKTAGON 86 odbyła się w Szczecinie — mieście, z którym zawodnik jest od lat związany.
Na OKTAGON 86 Narkun przegrał z Alexandrem Poppeckiem jednogłośną decyzją sędziów, co oznacza, że walka o powrót do ścisłej europejskiej czołówki trwa nadal. Nowy rozdział kariery dopiero się pisze.
Styl walki i profil zawodnika
Tomasz Narkun to zawodnik MMA wagi półciężkiej związany z klubem Berserkers Team Szczecin i trenerem Tomaszem Stasiakiem. W tym samym klubie trenują lub trenowali m.in. Michał Materla, Michał Fijałka i Mateusz Rębecki.
Narkun znany jest z niekonwencjonalnej stójki i technik kończących. W klatce łączy precyzyjne uderzenia z niebezpiecznymi poddaniami, które pozwoliły mu kończyć walki z szeregiem utytułowanych rywali. Zdecydowana większość jego zwycięstw w karierze pochodzi właśnie z poddań — co przy czarnym pasie BJJ nikogo nie dziwi.
Sylwetka zawodnika:
Wzrost: 191 cm | Zasięg ramion: 195 cm | Kategoria: półciężka (do 93 kg) | Rekord: 21–6 | Klub: Berserkers Team Szczecin | Pas BJJ: czarny
Tomasz Narkun to jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii polskiego MMA. Pochodzący ze Stargardu reprezentant województwa zachodniopomorskiego przez lata stanowił o sile kategorii półciężkiej w Europie, a jego nazwisko stało się synonimem skuteczności w parterze. Siedem lat z pasem mistrzowskim KSW — to nie jest przypadek, to efekt konsekwentnie budowanej bazy i charakteru.